Хамрын мэс заслын түүх ⑩ — Өөрийн биеийг засахын тулд яагаад өөрийн биеэсээ авдаг вэ

Үүнийг нэг удаа өөр өнцгөөс, сониучирхан харцгаая.

Зүгээр байсан эрүүл цээжийг нээж, хавирганд бэхлэгдсэн мөгөөрсийг авдаг. Түүнийг засаж хэлбэржүүлээд хамар луу хийнэ. Нэг хэсгийг аврахын тулд биеийн эрүүл хэсгийг гэмтээж буй хэрэг юм.

Энэ бол өөрийн хавирганы мөгөөрс ашиглах Хамрын мэс засал юм. Тэгээд энэ санаа нь шинэ зүйл биш билээ.

2,600 жилийн турш давтагдсан асуулт

Хоёрдугаар хэсэгт Сушрута хамар хийхийн тулд эрүүл дух эсвэл хацраас арьс авсан. Дөрөвдүгээр хэсэгт Таглиакоцци гарын буглаганы эрүүл арьсыг ашигласан. Наймдугаар хэсэгт Гиллис эрүүл цээж, духыг ашигласан.

Өөр өөр цаг үе, өөр өөр улс орнууд, гэвч ижил бүтэц. Өөр газар ямар нэг зүйлийг олж авахын тулд хаа нэгтээгээс ямар нэг зүйлийг золиослодог.

Нөхөн сэргээх анагаах ухаан энэ зарчмаас хэзээ ч ангижирч чадаагүй шалтгаан нь энгийн. Бие махбод өөрийнх биш зүйлийг түлхэн гаргадаг.

Зөвхөн таны өөрийн эд л таны биед ямар нэгэн асуудалгүйгээр амьдарч үлддэг. Тиймээс ямар нэг зүйлийг сэргээн босгохын тулд өөр нэг зүйлийг нураах хэрэгтэй болдог.

Анагаах ухаан 2,600 жилийн турш үүнд хариулж чадаагүй гэсэн үг биш; анхнаасаа ямар ч хариулт байх боломжгүй байсан юм. Тиймээс асуулт үргэлж өөр зүйл рүү шилждэг. Та юуг золиослох вэ?

Өөрийн хавирганы мөгөөрсийг 1800-аад оны сүүлчээр шилжүүлэн суулгахад ашиглаж эхэлсэн. Гиллис ч Дэлхийн нэгдүгээр дайны үед нүүр царайг нөхөн сэргээхдээ хавирганы ясыг шилжүүлэн суулгаж байжээ.

Гэвч хавирганы мөгөөрс нь хуучны нэгэн асуудал дагуулсан байв. Энэ нь мурийх (warping) үзэгдэл юм.

Шилжүүлэн суулгах үедээ та түүнийг хүссэн хэлбэрээрээ засч янзалж болно. Гэвч цаг хугацаа өнгөрөх тусам мөгөөрс нь анхны хэлбэртээ эргэн орохыг эрмэлздэг.

Үүнийг анх 1920 онд Гиллис онцлон тэмдэглэсэн байна.

Өөрөөр хэлбэл, энэ нь зуу гаруй жилийн турш мэдэгдэж ирсэн асуудал юм. Сүүлийн үеийн тойм судалгаануудад ч мурийх үзэгдлийг өөрийн хавирганы мөгөөрс шилжүүлэн суулгах мэс заслын хамгийн түгээмэл хүндрэл гэж нэрлэсээр байна.

Энэ үзэгдэл надад сонирхолтой санагддаг.

Мөгөөрс бол анх байсан газраа өөр үүрэг гүйцэтгэж байсан эд юм. Энэ нь хавирганд бэхлэгдэж, цээжийг тулж байсан атал нэг өдөр тайрагдан хамарт байрлана.

Тэгээд цаг хугацаа өнгөрөхөд өмнө нь байсан тэр хэлбэртээ эргэн орохыг хичээдэг.

Анагаах ухааны үүднээс энэ нь коллаген ширхэгийн байршил болон дотоод хүчдэлийн асуудал юм.

Гэвч би үүнийг харах бүртээ эдэд санах ой шиг өөрийн гэсэн зүйл байдаг гэж боддог. Шинэ газар байрлууллаа гээд шинэ үүргийг шууд хүлээж авна гэсэн үг биш юм.

Тэгвэл үүнийг шийдэхийн тулд юу хийсэн бэ

Энэ асуудлыг хэрхэн зохицуулах вэ гэдэг нь хавирганы мөгөөрсний техникийн хөгжлийн гол цөм нь байсаар ирсэн.

Нэг чиглэл нь түүнийг хэрхэн зүсэх аргыг өөрчлөх явдал байв. Мөгөөрсийг хэрхэн хуваахаас хамааран мурийх хандлага нь өөр өөр байдаг. Энэ бол эдийн чанарыг ойлгож, түүнтэй зохицон ажиллах хандлага юм.

Нөгөө нэг чиглэл нь энэ санааг бүрэн өөрчилсөн юм. Бүхлээр нь бүү ашигла — жижиглэн хэрч.

Жижиглэсэн мөгөөрс нь өөрөө эртний ойлголт боловч 2000 онд Туркийн Эрол түүнийг ороож суулгах аргыг нийтлүүлснээр олонд өргөн танигдсан билээ.

Үүний дараа судлаачид ороох материалыг өөрчлөх замаар шимэгдэлтийг бууруулах арга замуудыг үргэлжлүүлэн судалсан юм.

Миний сэтгэлийг хөдөлгөдөг зүйл бол энэхүү хоёр дахь хандлага юм. Учир нь энэ бол эдийг захирах гэж оролдоогүй, харин эдийг захирах боломжгүй гэдгийг хүлээн зөвшөөрсөн арга юм. Бүхлээр нь хэрэглэвэл анхны хэлбэртээ буцах гэсэн хүч ажилласаар байдаг. Жижиг хувааснаар тэрхүү хүч сарнидаг.

Зуун жилийн туршилт, алдааны эцэст хүрсэн үр дүн нь эдийг эрхшээх техник биш, харин түүний мөн чанарыг тойрч гарах арга зам байсан гэдэг нь анагаах ухааны дэвшил үргэлж байлдан дагуулалтын хэлбэрээр ирдэггүйг харуулсан жишээ гэж би боддог.

Хавирганы мөгөөрс нь зөвхөн давтан хагалгаанд зориулагдсан гэх ташаа ойлголтын тухайд

Солонгост нийтлэг байдаг нэг ойлголтыг авч үзье: хавирганы мөгөөрс нь зөвхөн давтан хагалгаанд зориулагдсан гэдэг ойлголт юм.

Энэ санаа хаанаас үүссэнийг ойлгоход хялбар. Давтан хагалгааны тохиолдлуудад ихэвчлэн ашиглаж болох эд дутагддаг тул хавирганы мөгөөрс шаардагдах нөхцөл байдал олонтаа тохиолддог бөгөөд хүмүүс хавирганы мөгөөрсний тухай анх тэндээс л сонсдог.

Гэвч гол шалгуур нь энэ хэд дэх хагалгаа вэ гэдэг биш юм. Харин тухайн хамарт бүтцийн ямар хэмжээний дэмжлэг хэрэгтэй вэ гэдэг нь чухал. Хавирганы мөгөөрс тохирох анхны хагалгаа ч байдаг, энэ нь шаардлагагүй давтан хагалгаа ч бий.

Гэхдээ би өөрийн хавирганы мөгөөрсийг зөвлөхдөө үргэлж хамгийн түрүүнд хэлдэг нэг зүйл бий.

Энэ нь цээжин дээр нэмэлт зүсэлт хийхийг шаарддаг.

Энэ нь ойлгомжтой мэт сонсогдож болох ч, хагалгааны гол мөн чанар нь энэ юм. Та хамартай болохын тулд хавирганыхаа нэг хэсгийг золиосолж байна гэсэн үг.

Жижиг сорви үлдэнэ, эдгэрэх хугацаа шаардагдана, мөн өвдөлт мэдрэгдэнэ. Зөвхөн давуу талтай материал гэж үгүй.

Тиймээс шийдвэр гаргалт ганцхан зүйл дээр хумигддаг. Энэ хамар нь тийм хэмжээний золиос гаргахад хүргэх төлөвт байна уу?

Хэрэв хэрэгтэй бол би ашигладаг. Хэрэггүй бол би ашигладаггүй. 2,600 жилийн турш үргэлжилсэн асуултад миний өгч чадах хариулт ердөө энэ юм.

Сушрута духыг нээж, Таглиакоцци гарыг бэхэлж байхдаа ч яг адилхан шийдвэр гаргаж байсан биз ээ.

Энэ хүний эргүүлэн олж авах зүйл нь золиосолж буй зүйлээсээ илүү үнэ цэнтэй юу? Техник зүйрлэшгүй нарийн болсон ч шийдвэрийн мөн чанар өчүүхэн төдий ч өөрчлөгдөөгүй билээ.