Хамрын мэс заслын түүх ⑨ — Бид хамартаа юу суулгаж ирсэн бэ: хамрын мэс заслын материалын нэгэн зуун

Хүний биед нэгэн эртний дүрэм бий.

Өөрийнх нь биш зүйлийг бие гадагш түлхдэг.

Энэ дүрэм бараг л үл хамаарах зүйлгүй байдаг.

Ямар нэгэн зүйлийг хичнээн нарийн хийсэн, хичнээн аюулгүй болох нь батлагдсан байлаа ч хүний бие эхлээд түүнийг өөрийнх нь мөн эсэхийг тодорхойлдог.

Хамрын мэс засалд ашиглагдах материалын урт удаан түүхийг — бараг зуу гаруй жилийн түүхийг — үнэндээ тэрхүү дүрэмтэй хийсэн тохиролцооны тэмдэглэл гэж хэлж болно.

Тохиролцох гэсэн анхны оролдлого бүтэлгүйтсэн нь

Энэ нь тавдугаар хэсэгт гарсан парафинаас эхэлдэг. 1900 оны орчимд намхан хамрын нурууг дүүргэхийн тулд хайлсан парафиныг арьсан дор тарьж байжээ.

Энэ санаа тун сэтгэл татам байв. Зүсэлт хийх шаардлагагүй, хүссэн хэмжээгээрээ дүүргэж болдог, шингэн тул хаашаа ч ордог байв. Анхны үр дүнгүүд амжилттай байлаа.

Гэвч асуудал хожим нь илэрсэн юм.

Парафин нь эд эсийн завсраар урсаж, бөөгнөрөл үүсгэн, үрэвсэл үүсгэжээ. Учир нь бие махбод үүнийг өөрийнх гэж хүлээж аваагүй юм.

Үүнээс авах сургамж бий. Асуудал нь орж байгаа агшинд биш, харин дараа нь юу болоход байдаг. Түүнээс хойших материалын судалгаа бүр үүн дээр суурилж хийгдсэн юм.

Татгалзан түлхэх урвалыг шийдвэрлэх хоёр арга

Үүний дараа гарч ирсэн нийлэг материалууд энэ асуудалд үндсэндээ хоёр арга замаар хандсан.

Нэг нь хилийн заагийг тодорхой болгох явдал юм. Силикон ийм байдлаар үйлчилдэг.

Хүний бие силиконыг өөрийнх гэж хүлээж авдаггүй ч оронд нь түүний эргэн тойронд нимгэн бүрхүүл үүсгэж, тусгаарладаг.

Энэ бол капсул (бүрхүүл) юм. Энэ нь бие махбод нөхцөлөө тохиролцож байгаатай илүү ойр юм: энэ минийх биш ч, энд байхыг нь би зөвшөөрье.

Энэ аргын давуу тал нь тодорхой юм. Хилийн зааг тодорхой тул буцааж авах нь харьцангуй энгийн байдаг.

Нөгөөтэйгүүр, хэрэв капсул зузаарах эсвэл агших тохиолдолд асуудал үүсэж, суулгац хөдөлж болох бөгөөд урт хугацааны дараа хамрын арьс нимгэрэх тохиолдол ажиглагддаг.

Нөгөө арга нь хилийн заагийг бүдгэрүүлэх явдал юм. ePTFE буюу тэлсэн политетрафторэтилен (Gore-Tex) нь ийм байдлаар үйлчилдэг бөгөөд бичил нүх сүв рүү нь эд эс ургаж орох боломжийг олгосноор бие махбод түүнийг гадны биет гэж бага хүлээн авдаг.

Энэ арга нь капсул бага үүсгэж, хөдөлгөөн багатай байдаг. Үүний хариуд эд эстэй холбогдон барьцалддаг тул халдвар зэрэг асуудал гарвал буцааж авахад төвөгтэй байдаг.

Энгийнээр хэлбэл: заагийг тодорхой болговол буцааж авахад хялбар; заагийг бүдгэрүүлбэл илүү сайн сууж өгдөг. Аль аль нь үнэ төлбөргүй ирдэггүй (өөрийн гэсэн сул талтай).

Яагаад Азид илүү их хэрэглэгдсэн бэ

Үүнд анатомийн шалтгаан бий.

Барууны өвчтөнүүдийн хамрын мэс засал нь ихэвчлэн багасгах мэс засал байдаг. Харин эсрэгээрээ, Ази өвчтөнүүд ихэвчлэн намхан, өргөн хамрын ястай, хамрын үзүүрийн мөгөөрс сул, арьс зузаан байдаг. Тиймээс өндөрлөх мэс засал ажлын гол цөм болсон юм.

Багасгахад ямар нэгэн материал хэрэггүй; өндөрлөхөд дүүргэх зүйл хэрэгтэй болдог. Азид нийлэг суулгацыг маш их хэрэглэж байсан нь зөвхөн гоо зүйн үзэл баримтлалын ялгаа төдийгүй эдгээр бүтцийн нөхцөл байдлын асуудал байсан юм.

Тэнцвэртэй байдлыг хангах үүднээс хэлэх хэдэн үг

Энэ хүртэл уншихад хиймэл суулгац нь зөвхөн асуудал дагуулдаг мэт санагдаж магадгүй юм. Гэвч энэ нь үнэнд нийцэхгүй.

Энд нэг зүйлийг тодорхой болгох хэрэгтэй. Энэ нь хиймэл суулгацыг муу гэж буруутгаж буй хэрэг биш юм. Анагаах ухааны ном зохиолд хиймэл суулгацыг авах хувь хэмжээг цөөн хэдэн хувийн түвшинд гэж тэмдэглэсэн байдаг. Ихэнх хүмүүс ямар ч асуудалгүй амьдардаг.

Би өвчтөнүүдээсээ өдөр бүр сонсдог: эдгээрийг 10 эсвэл 20 жилийн дараа заавал авхуулах ёстой биш үү? Эцэст нь бүгд халдвар авдаг гэж сонссон гэдэг.

Тэгдэггүй юм.

Мөн давуу талууд нь бодитой: ажиллахад хялбар, мэс заслын хугацаа богино, үр дүнг урьдчилан таамаглахад илүү хялбар байдаг.

Гэвч тэрхүү цөөн тохиолдолд асуудал үүсвэл нөхцөл байдал хүндэрдэг нь үнэн юм.

Ийм тохиолдолд бүтцийг агшилтын хүчийг тэсвэрлэх хангалттай бат бөх өөрийн эдээр дахин сэргээх шаардлагатай болдог бөгөөд ихэнхдээ хавирганы мөгөөрс зайлшгүй хэрэг болдог газар нь энэ юм.

Холбогдох ном зохиолуудад хиймэл суулгацаас үүдэлтэй агшилтаас бүрэн зайлсхийх цорын ганц арга бол түүнийг огт ашиглахгүй байх явдал гэсэн утгатай дүгнэлт байдаг.

Би энэ өгүүлбэрийг туйлын стандарт гэж үздэггүй. Энэ нь өвчтөн бүр зөвхөн өөрийн эдийг ашиглах ёстой гэсэн үг биш юм.

Гэхдээ материалыг сонгохдоо одоогоос 10 болон 20 жилийн дараахыг хамтад нь тооцож үзэх хэрэгтэй гэдэгтэй би санал нийлдэг.

Зуун жилийн эцэст ирсэн цэг

Парафинаас өнөөг хүртэл үргэлжилсэн түүхийн шугамыг алсуур ажиглавал нэгэн чиглэл тодорхой харагдана.

Эхэндээ бид оруулахад хялбар зүйлийг хайж байсан. Дараа нь бие махбод хамгийн бага түлхэж зайлуулдаг зүйлийг хайсан. Харин одоо бид ихэнх тохиолдолд хүний өөрийн эд рүү буцаж ирээд байна.

Энэ бол техникийн дэвшил бөгөөд нэгэн зэрэг хүлээн зөвшөөрөлт юм. Бүх төрлийн бодисыг бүтэн зууны турш туршиж үзсэний эцэст бидний хүрсэн дүгнэлт бол хүний бие анхнаасаа л зөв байжээ гэдэг юм.

Анагаах ухаан нь ихэвчлэн байгалийн төлөв байдлыг сайжруулах чиглэлээр урагшилдаг гэж ойлгогддог.

Гэвч энэ салбарт бидний мэддэг зарим зүйлс эсрэг чиглэлд хийгдсэн маш олон туршилт, алдаанаас цуглуулагдсан байдаг. Бие махбод юуг зөвшөөрч, юуг зөвшөөрөхгүйг мэдэхийн тулд бүтэн зуун жил шаардагдсан юм.

Энэ хамарт одоо юу хэрэгтэй вэ? 20 жилийн дараа энэ нь тэсвэртэй хэвээр байх уу? Хэрэв ямар нэгэн асуудал гарвал түүнийг буцааж хэвэнд нь оруулах боломжтой юу?